Meldkamer Limburg groeit in stappen

De Meldkamer Limburg in Maastricht is een van de schakels van de Landelijke Meldkamerorganisatie (LMO). In oktober ging de meldkamer in bedrijf en op 1 december werd de nieuwe locatie feestelijk geopend. Een terugblik na zes maanden met kwartiermaker Peter Dolmans en projectsecretaris Chris Trines. Missie volbracht, alles op orde? Nog niet, want de meldkamer heeft nog een groeiproces van zes tot zeven jaar te gaan.

De Meldkamer Limburg heeft te maken met dezelfde uitdagingen als andere meldkamers die voorin het LMO-realisatietraject zitten. De LMO-structuur is technisch en organisatorisch nog niet af en toch werden de meldkamers van Limburg-Noord en Limburg-Zuid eind vorig jaar onder één dak samengebracht. “Dat was onder andere lastig voor de aanbesteding van de inrichting,” verklaart Chris Trines. “Er is nog geen landelijke catalogus voor meldkamerproducten onder de vlag van de LMO, maar we wilden wel een toekomstproof inrichting, die aansluit op de toekomstige LMO-werkwijze met ‘meldkamerdiensten in de cloud’. Daarom hebben we samen met de Meldkamer Rotterdam-Rijnmond en de landelijke LMO-projectorganisatie een aanbesteding voor het meldkamermeubilair gedaan, zodat we straks de inrichting niet nogmaals hoeven te wijzigen. Zoals de plannen er nu voorstaan, zijn wij als Meldkamer Limburg medio 2019 aan de beurt om aan te sluiten op de LMO-infrastructuur.”

Samenvoeging in stappen
Peter Dolmans, kwartiermaker LMO, kijkt terug op een mooi maar complex samenvoegingsproces. Of liever: de eerste fase, want de Limburgse meldkamerpartners besloten de realisatie van de nieuwe meldkamer in drie stappen uit te voeren en voor elke stap ruim de tijd te nemen. Dat is noodzakelijk voor gewenning en draagvlak, stelt Dolmans. “Dit is een ingewikkeld project. Organisatorisch hebben we te maken met vijf opdrachtgevers: twee veiligheidsregio’s, de politie en twee regionale ambulancevoorzieningen, waarvan één een privaat bedrijf is. Dat zijn heel wat bestuurders en managers die op één lijn moesten komen om planvorming om te zetten in praktijk. Op technisch vlak moesten 139 verschillende systemen naar de nieuwe meldkamer worden verhuisd. Het integreren van al die techniek is weer een volgende stap met zijn eigen dynamiek. Net als het harmoniseren van werkwijzen en procedures. Binnen de twee oude meldkamers hadden alle disciplines hun eigen werkprocessen, procedures en protocollen. We wilden niet teveel tegelijk. Daarom hebben we gekozen voor realisatie in drie stappen. Eerst samenwonen, dan samenwerken en tenslotte integreren. Voordat we dat hele traject doorlopen hebben, zijn we wel zes tot zeven jaar verder.”

De eerste stap is met de verhuizing naar de nieuwe meldkamerlocatie gezet. Nu werken de meldkamerpartners aan het geleidelijk harmoniseren van werkprocessen en werkwijzen. Een van de redenen waarom dat niet eerder kon is volgens Dolmans dat een aantal randvoorwaardelijke factoren door de LMO-organisatie moet worden ingevuld. “Het heeft zijn keerzijde als je in de voorhoede zit van meldkamers die naar de LMO migreren. Dan moet je soms creatieve oplossingen zoeken, of wachten op het gereedkomen van producten van de LMO-beheersorganisatie.”

Menselijke factoren
Een ander belangrijk dossier in de meldkamersamenvoeging is de mens achter de techniek; een mix van culturen. Chris Trines: “We willen het samenvloeien van culturen geleidelijk via een natuurlijke weg tot stand laten komen. Nu zijn de centralisten van de kolommen vanuit Limburg-Noord en Limburg-Zuid nog groepen met een sterk gevoel van zelfstandigheid. De mensen zoeken elkaar al steeds meer op, maar het moet nog verder groeien. De geledingen moeten in de tweede stap, het harmonisatietraject, geleidelijk integreren, op basis van hun passie voor het vak. Het werk verbindt de mensen.”

Wat heeft de Limburgse meldkamerorganisatie tot dusver geleerd van het LMO-wordingsproces? “In de eerste plaats dat de menselijke kant van een meldkamersamenvoeging niet moet worden onderschat”, benadrukt Peter Dolmans. “Want het levert veel emotie op. Voor de medewerkers van de meldkamer in Venlo bijvoorbeeld, is de verhuizing naar Maastricht een enorme stap. Bij een meldkamersamenvoeging wordt de aandacht van de projectorganisatie traditioneel al gauw naar de techniek getrokken, want dat is een ingewikkeld aspect waar veel tijd en energie in gaat zitten. De uitdaging is om ook de menselijke en culturele aspecten in dat traject voldoende aandacht te geven.”

Volgend bericht

Onderzoeken en publicaties

Vorig bericht

Drones: Brandweer Nederland krijgt eigen luchtvaartorganisatie